Tragedija Viljema Šekspira „Otelo“, od 1604. godine, kada je napisana, često je bila inscenirana i postala je vječita inspiracija umjetnika koji su iz ovog dijela crpjeli najrazličitije teze - osjećanja strasti, straha, ljubo- more..., a univerzalnost tih osjećanja omogućuje da se ona lako transferišu u današnje vrijeme, pa da, kao i druga Šekspirova djela, izazivaju katarzu u stvaralačkom izrazu moderne umjetnosti.
Komad „Otelo“ balansira na rubu arhetipske strasti muško ženskog odnosa, ali i oštre, beskrupulozne političke igre, bliske današnjem gledaocu. Kao takav on je bio intrigantan autorima predstave, koji su ga osavremenili i na njegove teze replicirali jezikom plesnog teatra.
Događaj je smješten, i vremenski i stilski ograničen, u jednu noć. Jedan parti. Otelosakrajazabave?Krajaigre? Krajapartije?Otelovski,karakterističnotragičanzaplet,višeposljedica intrige i slučaja nego hibrističkog prokletstva glavnih junaka, tretiran pročišćenim sredstvima plesnog teatra,apostrofirastrast,učitavajući istovremenoinekenovovremenesimbole.
