Balkanska freska
nastala je iz etnološkog materijala o okosnicu nalazi u legendama starih balkanskih Slavena. Transponiranjem folkloraških trenutaka poslužili su Damiru Zlataru-Freyu da ekspresivnost članova Zagrebačkog plesnog ansambla dovede do krajnosti crpeći inspiraciju iz paganskog, ritualnog ushićenja, nadograđujući tako pokret kroz drhtaje vlastitih emocija plesača. Ovdje koreograf daje svoju viziju jednog svijeta toliko puta već eksploatiranog, ovaj put na jedan za nas još neviđeni način – kroz svoju „balkanijadu“. Budi tako u nama autentični doživljaj koji asocira na nešto blisko, a istovremeno u nama svima duboko potisnuto.
Intermezzo za Sandru
Dramatičan, poetičan, lirski agresivan kroz djelo se provlače niti oniričkog svijeta, iskazujući odnos sna i zbilje kroz odnos individue i grupe, gdje grupa nosi podršku, imitaciju ili suprotnost pojedincu. Vivaldijeva glazba ovdje je kontrapunkt pojedincu, njegovom unutrašnjem svijetu, kao što grupa predstavlja odnos pojedinca i njegove sredine.
Glorijom za Slavka Gruma
do kraja je izražen Freyov imaginativan svijet. Kao okosnica djela poslužilo je nekoliko crtica slovenskog ekspresioniste Slavka Gruma. Po izrazu se ovo djelo približava koreodrami. Grumov ekspresionizam proizlazi iz prilika s početka stoljeća. Rukovodeći se time, „Glorija za Slavka Gruma“ proizlazi kao suprotnost mišljenju i moralu jednostavne reprodukcije; onom mišljenju koje se zadovoljava postojećim stanjem i moralu koji ne izaziva nikakve zavisti, a taj nam je danas najbliži. Spoj ovakvih stavova, kao i Grumova proza, nametnuli su postupak građenja priče u višestrukoj ekspoziciji u kojoj realna događanja zamjenjuju isti takvi snovi. Držeći se vlastite tradicije i ovdje je Freyova mašta svladala sve prepreke ovakvog pristupa, kao i plesači koji su predstavu u jednom dahu doveli do Vas.
